Nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałem aż takie narastające oczekiwanie mediów i publiczności całego świata przed premierą jakiejś płyty. Od paru tygodni jesteśmy świadkami – poniekąd uzasadnionej – histerii na punkcie angielskiej 27-letniej wokalistki, prześcigając się w wymienianiu jej dawnych osiągnięć i podbijaniu zakładów w tym, ile kolejnych rekordów pobije nowy
Powiem wam coś totalnie szczerze – pisanie długich recenzji zaczęło mnie męczyć. Naraz wychodzi mnóstwo nowych płyt (a od chwili wprowadzenia piątków z nową muzyką, jest tego wręcz hurtowa ilość), a ja czuję jakiś wewnętrzny przymus, by O KAŻDEJ napisać jakąś recenzję. I totalnie nie umiem tego zwalczyć, przez co
Na debiutancki album autorki najbardziej wkurzającego polskiego singla tego lata czekałem z niecierpliwością. Głównie dlatego, że spodziewałem się klapy i dobrego materiału, by móc udowodnić, że laureaci The Voice of Poland nie wiedzą co ze sobą zrobić po programie. I nie ukrywam, że panna Markiewicz mnie trochę na tym polu
