Postanowiłem darować sobie jakiekolwiek dywagacje na temat wczorajszego finału 60. Konkursu Piosenki Eurowizji – nie obchodzi mnie to kto jakie miejsce zajął (ale wielkie gratulacje dla Mansa Zelmerlowa, któremu od początku kibicowałem!), jaki był rozkład głosów od jury i telewidzów oraz jakie byłyby z tego wnioski, dlaczego ten kraj głosuje na
Pierwsze koty za płoty. Wczoraj w wiedeńskiej Hali Miejskiej mogliśmy zobaczyć reprezentantów 16 krajów walczących o miejsce w finale Konkursu Piosenki Eurowizji. W szranki stanęły kolejno: Mołdawia, Armenia, Belgia, Holandia, Finlandia, Grecja, Estonia, Macedonia, Serbia, Węgry, Białoruś, Rosja, Dania, Albania, Rumunia i Gruzja. Tylko 10 mogło wejść do ścisłego finału.
Wersja TL;DR – żeby się bawić. Dobra, teraz na serio. Od kilku, jeśli nie kilkunastu lat, przez cały maj mamy na skalę całego kontynentu publiczną debatę na temat sensu istnienia Konkursu Piosenki Eurowizji. Argumentów za i przeciw jest tyle, że można by napisać sporej grubości książkę. Zasadnicza kwestia – po
