Średnio 37 tysięcy kroków dziennie, nierzadko z aparatem pod ręką. Koncerty mocno zakrojone gatunkowo. Biegi i marsze. Znajomi z całej Polski naraz w jednym miejscu. Przybijanie piątek z obcymi, kolorowi przebierańcy i najpiękniejsza publiczność świata. Nie miałem tego od 2021 roku. I to wszystko – w nadmiarze – odebrałem na
Mój drugi Open’er Festival w życiu. Tegoroczny line-up ułożony wręcz pod mój gust gwarantował mi zabawę przez cztery dni na całego, niemal bez wytchnienia. Nawet pogoda dopisała, bo piątkowe ulewy przeszkadzały tylko przed koncertami, później już było OK. Fantastyczna ekipa znajomych i przyjaciół obecna na miejscu, równie chętna do zabawy.
Od momentu ogłoszenia tego koncertu w 2021 (pierwotnie zaplanowanego na marzec 2022 i z wiadomych powodów przesuniętego), wiedziałem już w jakim stanie z niego wyjdę. Bo to nie miał być „zwykły” koncert. To miała być jak przejażdżka walcem po moich nastoletnich wspomnieniach. I nią była. Po ponad dekadzie wreszcie wróciła
